(( خیانت زن و مرد متاهل به همدیگر))

سلام حرفهای شما منطقی و درست بود من این جمله رو زیاد شنیده بودم کس که خیانت کنه خیانت میبینه همش به خودم می گفتم در مورد شوهرم مصداق پیدا نمیکنه چون من آدمی نیستم که به خاطر انتقام روحم رو آلوده کنم یا تبدیل بشم به توالت فرهنگی هرکسی روی من نیاز ش رو بر طرف کنه اما دیدم که معشوقه های شوهرم و که همه چیزش بودند یکی بعد دیگری بهش خیانت کردند التماسشون می کرد که با من باشید خودش بچه داشت می خواست بذاره بره به زن روس پ ی التماس می کرد فقط با من باش و گرنه بچه ات سر شکسته میشه بهتون تبریک میگم که هم تصمیم درستی گرفتید وهم مردانگیتون رو ثابت کردید مرد واقعی کسیه که اراده داشته باشه نفسش رو مهار کنه شاید شما بچه نداشتید ؟ راحت روحتون رو نجات دادید

--------------------------------------------

ناشناس عزیز
من مخالف صددرصد سوختن و ساختن تا آخر عمرهستم ,فقط میگم اگه یکبار اولش متوجه بشیم و نطفه رو سقط کنیم و ریشه یابی کنیم تا آخر بیمه شدیم ولی اگه طرف مقابلمون بازم تکرارکرد و مشکل روحی وروانی داشت چه مرد و چه زن فرقی نداره اونموقع باید خلاص شد

رفع یک ابهام
مراحل ذکر شده در یادداشت(به خصوص 1، 2 و 3)؛ شروط لازم برای تولد "خیانت" هستند؛ اما به تنهایی کافی نیستند؛ مگر پس از طی همه مراحل .
با این خانم، به عنوان یک انسان برخورد کردم (به تجسس بیمارگونه امورش و رفت و آمدهایش دچار نشدم )؛ با این پیش فرض دردناک که اگر روشهای انسانی برای نجات این زندگی جواب نداد؛ در نهایت، بی هیچ درگیری و ... از هم جدا شویم! (تحمل موجودی با دنیایی کاملا متفاوت از شما در کنارتان، به همان اندازه تحمل یک خیانت کار، مشکل است)
هرگز اقدامات سلبی و خشن نتیجه بخش نبوده و نیست که از قضا تنها نتیجه عکس داشته و زندگی مرد را هم تباه می سازد.
اما شرط اولیه برای درمان، "همکاری" بیمار است (و قبول بیماریش ).
این خانم همکاری نکرد!.
شاید میل به تجربه "میوه ممنوعه" چنان در او قوی بود (جوّ فاسد این روزهای جامعه، قطعا بی تاثیر نبوده)؛ که توان فرد قوی تری از او را طلب می کرد؛ ... اما او شکست!
و اینجا بود که قبول کردم (شعر متن یادداشت را بخوانید)؛ او از ابتدا آن نبوده که در تصور داشتم و ... رهایی.
این روزها به شدت پشیمان است؛ اما چنان که در یادداشتم آوردم؛ "پروسه خیانت"، چنان طولانی و پر از فرصت بازگشت است که اگر فردی این مراحل را به انتها رساند و در هیچ کجا میلی به اصلاح راهش نداشت (یا توانی ...)؛ قطعا و به وضوح، غیر قابل اعتماد بودن خود را برای همیشه ثابت کرده است.
در علم حقوق، اصلی هست: "جهل به قانون رافع مسئولیت نیست"
مثلا شما نمی توانید؛ چاقویی را در بدن انسانی فرو کرده و با گفتن "نمی دانستم که ممنوع است"! از مجازات معاف شوید.
مورد همسر سابق من بسیار بدتر است:
گناهکاری که با علم کامل به مجازات (اگر انسان باشد؛ نتیجه افعالش را کاملا به او یادآوری کرده بودم) اقدام به شنیع ترین عمل غیر انسانی کرده و از مجازات عمل گریزی نیست!
با این وجود، شخصا برای او آرزویی جز سعادت و آرامش ندارم! (که می دانم؛ اگر ناممکن هم نباشد؛ بسیار بعید است).

سلام فرج اله عزیز...بدجوری دلم شکست وخدامیدونه چقدرناراحت شدم..ولی انصافابه درستی حق مطلب روبیان کردی...باتوجه به تجربه تلخی که داشتی چندتاسوال داشتم 1-ازنظرشمااگرزنی چنین شرایطی راکه گفتیدداشت ولی پس ازکشف رازش حتی حاضر به مردن شد وخیانت رانپذیرفت بااوبایدچه کرد؟آیابایداوراباورکرد؟آیا میشودعادت دروغگویی زنان راتفکیک کردازاینکه این دلیل خیانت است؟میدانم روزهای بسیارسختی راگذرانده ایدامااگرممکن است برای هوشیاری وکمک به دیگران کمک بیشتری کنید...خوشحالم باتمتم رنجی که کشیده اید اینقدرمتین ومنطقی برخوردکرده اید...غمت دلم راشکست..موفق باشی